Stiekem slapen

Q-koortspatiënten vertellen hun verhaal

Debbie Pasman

Van binnen huilde ze en voelde zich slap, zwak en waardeloos. Over een onwetende huisarts en stiekem slapen als er niemand thuis was. Jaren later begrijpt ze pas wat er met haar aan de hand is. Debbie Pasman vertelt haar eigen verhaal.

 

 

Na mijn intakegesprek door Q-support bij mij thuis, had ik sterk de behoefte mijn verhaal op papier te zetten. Mijn leven is zo veranderd na het krijgen van de Q-koorts, dat het voor een ander wellicht herkenbaar is of verhelderend kan werken.

Of het allemaal wel goed ging
In mei 2007 vroegen vriendinnen of het allemaal wel goed ging met mij. Ik was zo kortademig en vertraagd aan het lopen, dat was niet normaal! Ze hebben mij diezelfde dag bij mijn huisarts gebracht die direct concludeerde dat ik in ieder geval een dubbele longontsteking had en met grote waarschijnlijkheid geveld was door de Q-Koorts. Aangezien ik nog nooit eerder echt ziek was geweest heeft de huisarts heel alert gereageerd en mij, nog vóórdat de uitslag er was, de juiste antibiotica gegeven. En inderdaad, de bloeduitslag wees uit, Q-Koorts.

Mijn leven
Voordat ik ziek werd, was ik een ‘drukke’, fulltime werkende vrouw met vier kleine kinderen, een druk sociaal leven, sportief en creatief. Ik stond altijd positief en optimistisch in het leven. Daarbij had mijn man een eigen bedrijf. Het was dus altijd aanpoten thuis.

Net voordat ik besmet raakte met de bacterie, spraken mijn man en ik af dat ik fulltime thuis zou blijven om voor de kinderen te zorgen en hij zich kon focussen op zijn bedrijf. Na twee grote projecten bij mijn werkgever, had ik daar wel oren naar en dacht te gaan genieten van de luxe positie die ik zou krijgen.

Q-koorts
Na de besmetting met de Q-koortsbacterie en het accurate handelen van de huisarts, was de longontsteking weg, maar ik wist dat het wel een poosje ging duren voordat ik mijn energie weer helemaal terug zou hebben. Een drukke periode volgde waarin we ons huis verbouwden, gevolgd door de feestdagen. Het ging nog steeds maar niet beter met me. ‘Tja’ zei de huisarts, ‘dat is ook niet gek met je drukke gezinsleven en de verbouwing thuis.’

De tijd tikte door en steeds meer klachten kwamen op mijn pad. Gewrichtsklachten die resulteerden in een maandelijkse controle bij de reumatoloog. Scans bij de neuroloog en diverse andere onderzoeken. Ik kreeg last van enorme menstruele en hormonale klachten, voelde me depressief worden en sliep slecht door tintelende armen aan beide zijden. Mijn gezin leed hieronder. Want ‘jeetje’, daar wordt je chagrijnig van!

Een jaarlijks uitgebreid bloedonderzoek moest uitsluiten dat ik geen vreselijke, dodelijke ziekte onder de leden had. Hoe goed mijn huisarts ook zijn best deed, door onwetendheid kon hij niet vermoeden dat dit alles een gevolg zou kunnen zijn van de besmetting.

Jaren strijken voorbij
Met veel ups en downs verstrijken de jaren. Ik had verwacht allang weer fulltime aan het werk te zijn, maar de werkelijkheid was anders. Een periode van ‘stiekem’ slapen brak aan. Ik werd overvallen door vermoeidheidsvlagen en greep elke kans aan, wanneer iedereen de deur uit was, om naar bed te gaan. Niemand vertelde ik meer over mijn klachten en ontzettende vermoeidheid, want waar moet je toch moe van worden als ‘niet buitenshuis werkende moeder’? Zelfs het fietsen en skiën heb ik gelaten voor wat het was. Bang voor de onverwachte vermoeidheid die kon toeslaan. Van binnen huilde ik, voelde me zwak, slap en waardeloos. Niets was er meer over van die bruisende, vrolijke vrouw die ik ooit was.

Cijfer
Boos- en kwaadheid en teleurgesteld in mezelf zorgden ervoor dat ik dit op dagelijkse basis afreageerde op mijn partner. ‘Waarom kon niemand zien dat ik echt iets mankeerde? Ik had nou eenmaal geen gips ergens zitten zodat je het ook echt kon zien!’ Dus besloot ik me telkens maar op te peppen bij elk feestje en vakantie en er later in stilte de prijs voor te betalen. Niet zeuren, maar de schouders eronder! Mijn leven was eenzaam geworden. Gaf ik het van te voren nog een dikke acht, nu was er maar een schamele zes van over gebleven.

Eindelijk QVS en Q-support
Nadat ik werd aangesproken op straat door een wildvreemde dame, die had gehoord dat ik ‘ook’ Q-koorts had, wilde ik nog éénmaal daadkrachtig zijn en liet me doorverwijzen naar het ziekenhuis in ’s-Hertogenbosch. Na uitgebreid bloedonderzoek, lange vragenlijsten en een zeer confronterend gesprek was daar eindelijk de diagnose QVS. Er vielen veel kwartjes op zijn plaats, waarvoor veel vragen terug kwamen. Het intakegesprek door Q-support heeft mij veel gebracht. Nieuwe doelen stellen voor mezelf, de cursus ‘QVS, hoe ga je daarmee om?’ volgen en het zoeken van mijn grenzen zodat ik weer die zelfstandige, trotse vrouw kan worden met gevoel van eigenwaarde!

Een ontdekkingstocht in het nieuwe leven dat voor mij ligt.

Debbie Pasman is 36 als ze besmet wordt. Pas op haar 43ste wordt QVS geconstateerd. Debbie heeft haar verhaal op papier gezet om haar hart te luchten en anderen hiermee te kunnen helpen.

Fotobijschrift:
Debbie bij het laatste schilderij dat ze nog heeft kunnen maken in 2008 na haar besmetting.

  • bedankt voor je verhaal
    Sabine den Hoed - May 28, 2016, 11:50 am
    Dankjewel Debbie voor je verhaal. Je omschrijft precies mijn gevoel waar ik nu momenteel inzit.

Voeg uw reactie toe

Titel:
Uw naam(*):
Email:
Stuur mij een notificatie:
Mijn reactie(*):
Code in the picture: