Ik moest maar een psycholoog bezoeken

Q-koortspatiënten vertellen hun verhaal

Helga Claessens

Op 29 september 2015 organiseerde Q-support een Maatschappelijk Café in Heerlen. Tijdens de grote Q-koortsuitbraak tussen 2007 en 2009, werden in Limburg ook veel mensen besmet met de Q-koortsbacterie, waar velen nog tot op de dag van vandaag hinder van ondervinden. De Limburgse Helga Claessens deelde die dag onder veel belangstelling haar persoonlijke verhaal.

 

 

Mijn verhaal over Q-koorts

Ik neem mijn briefje erbij, want een van de gevolgen van Q-koorts is dat ik mij moeilijk kan concentreren.  En ik wil jullie mijn verhaal goed kunnen vertellen.

Ik was vroeger altijd een heel sportief persoon. Werkte fulltime in de zorg, fietste gemiddeld 60 km per dag met de racefiets, wandelde veel,  en speelde dagelijks muziek op mijn keyboard. Ik had altijd veel energie, en voelde mij gezond.

In 2010 kreeg ik te maken met een zware griep, met hoge koorts. Vroeger was ik bijna nooit ziek, op een enkele migraine aanval na. Toen ik me na 3 weken nog niet beter voelde, ben ik naar de huisarts gegaan. Het advies was dat ik gewoon moest uitzieken.  Dit deed ik, maar ik kreeg allerlei rare klachten. Ik werd steeds vermoeider, kreeg last van hartritme- en concentratiestoornissen, slaapproblemen, en veel last van mijn spieren en gewrichten.

Ook de migraineaanvallen namen in hoge mate toe. Ik kon niet meer fietsen, had helemaal geen energie meer. Het was zelfs zo erg, dat ik niet meer kon werken en de hele dag het liefst in bed lag. Vrienden, collega’s en familie begrepen er niets van. Ik moest me niet zo aanstellen, iedereen is wel eens moe, zeiden ze. Maar ik was niet gewoon maar moe.  Ik was zo moe dat ik niet meer kon functioneren.

Na een aantal bloedonderzoeken waar in eerste instantie niets uitkwam, zei de huisarts steeds maar weer dat ik chronische stress had, en dat ik maar eens een psycholoog moest gaan bezoeken.
Ik volgde het advies op, later volgde ik nog een re-integratietraject bij Ciran, omdat ik heel graag weer aan het werk wilde. Dit lukte voor een deel, maar mijn klachten bleven aanhouden en ik bleef ertegen vechten.

Inmiddels ben ik voor 25% arbeidsongeschikt. Ik heb nu voor een deel inkomensverlies, maar krijg van geen enkele instantie een aanvulling. Zelfs mijn arbeidsongeschiktheidsverzekering keert niet uit onder de 35%.

In 2013 werd er op de golfbaan in Voerendaal op  Q-koorts geprikt.  Een aantal jaren daarvoor was daar in de buurt op een geitenboerderij,  Q-koorts uitgebroken. Mijn man zei toen tegen me, dat ik mij ook maar eens moest laten prikken. Mijn huisarts was een beetje geïrriteerd, nadat ik hem vroeg om mij op Q-koorts te prikken. Ik weet nu wel dat je moe bent zei hij en je hebt geen Q-koorts.
Na uiteindelijk bloed geprikt te hebben bleek uit de uitslag dat ik acute Q-koorts had doorgemaakt. De huisarts vertelde me dat ik Q-koorts had en dat er niets aan te doen was. Ik moest het maar accepteren. Ook dit advies volgde ik op, omdat ik niet wist wat Q-koorts inhield.

In september 2014 was er een bijeenkomst van Q- support in Heerlen. We zijn daar uit nieuwsgierigheid naartoe gegaan, omdat we wel wat meer wilden weten en alle puzzelstukjes vielen op hun plaats. Het was een erg emotionele avond. Het werd mij duidelijk waar mijn klachten vandaan kwamen. We hebben daar met een arts gesproken, die vertelde dat ik mij moest laten doorverwijzen naar de Q-koortspoli in Heerlen. De dag erna heb ik meteen een afspraak bij de huisarts gemaakt, en hem het verhaal uitgelegd. Ook deze keer werd ik weer afgewezen en hij wilde in eerste instantie geen verwijzing maken. Er komt toch niets nieuws uit vertelde hij.
Ik voelde me erg in de steek gelaten, want ik had altijd het gevoel gehad dat er meer aan de hand was dan alleen maar stress, zoals de huisarts steeds bleef volhouden. Uiteindelijk op ons aandringen heeft hij toch maar een verwijzing gemaakt.

Eind 2014 stelde de internist in het ziekenhuis de diagnose QVS, het Q-koortsvermoeidheidssyndroom. Tevens bleek ik bij de QVS nog ijzerstapeling te hebben, wat als gevolg heeft, enkele aderlatingen per jaar. Dit werd later nog eens bevestigd in het Raboud ziekenhuis  in Nijmegen, daar was ik heen doorverwezen om mee te kunnen doen aan het grootschalig onderzoek naar de genezing van Q-koorts. Via dit ziekenhuis heb ik cognitieve gedragstherapie gevolgd, om te leren omgaan met mijn klachten, want een medicijn is er nog niet. Daarbij heb ik ervaren, dat structuur in mijn leven erg belangrijk is.  Ik kan bijvoorbeeld niet na een dag werken nog allerlei klusjes in huis gaan doen, of bij vrienden op bezoek. Ieder dag moet ik kijken hoe ik mijn energie het beste kan verdelen. Ik heb betere dagen, maar ook hele slechte dagen.

Inmiddels heb ik ook via Q-support een cursus omgaan met Q-koorts doorlopen, samen met lotgenoten. Het is erg fijn om te weten dat je er niet alleen voor staat. Ik ben heel dankbaar dat ik dit heb mogen doen.

We hebben pas geleden een avond georganiseerd voor familie en vrienden om uit te leggen wat QVS is, en hoe het ons leven veranderd heeft. Dat heeft wat meer begrip gecreëerd. Ook mijn collega’s beginnen nu vragen te stellen n.a.v. een artikel dat pas geleden in de Telegraaf gepubliceerd is, waar ik voor geïnterviewd ben. We merken dat er nog maar weinig mensen weten wat Q-koorts inhoudt en welke blijvende gevolgen je eraan overhoudt. Ik vind het vooral belangrijk dat huisartsen schakelen als een patiënt met klachten op het spreekuur komt.  Het is niet altijd alleen maar stress, zoals ik zelf heb ervaren. Je krijgt wel stress, als je je niet begrepen voelt.

Hoe mijn toekomst eruit gaat zien weet ik niet. Daar denk ik niet aan, ik leef van dag tot dag.
Dat doen de meeste Q-koortspatiënten, want de ene dag voel je je ziek en de andere dag weer wat beter. Voordat ik ziek werd wilden we graag kinderen, maar dat lijkt nu verder weg dan ooit.
Ik ben nu blij dat ikzelf de dag goed doorkom, maar dat betekent niet dat ik niet meer van het leven kan genieten. Ik heb hierdoor geleerd, dat juist de kleine dingen het verschil maken.
Ook heb ik deels mijn oude hobby’s weer opgepakt, weliswaar met aanpassingen, rekening houdend met mijn klachten.
 
Want de Q-koorts zal altijd een onderdeel van mijn leven zijn.

Voeg uw reactie toe

Titel:
Uw naam(*):
Email:
Stuur mij een notificatie:
Mijn reactie(*):
Code in the picture: