Blog

Annemieke de Groot geeft u een persoonlijk inkijkje in de werkzaamheden van Q-support


 

 

3 november 2016

Ik wil deze week ‘mijn’ team in het zonnetje zetten. Een team van bevlogen mensen die allemaal op hun eigen manier het onderste uit de kan en alles uit zichzelf halen om betekenis te geven aan de Q-koorts en Q-koorts patiënt in het bijzonder. Dat kwam gisteren wel heel speciaal tot uiting in de zogeheten ‘Verbindingsdag’. Dat is een jaarlijkse dag waarin alle mensen die zich inzetten voor Q-support, in – en externen, samenkomen om een aantal thema’s door te nemen. Verbinden, het elkaar kennen staat centraal, maar ook het kennisdelen en meedenken over de koers van de organisatie loopt als een rode draad door het programma heen.

Voor de derde keer op een rij hebben we deze dag  georganiseerd en die drie bijeenkomsten symboliseren ook direct de dynamiek van Q-support. Zo ben ik mijn betoog ’s ochtends begonnen.

De eerste dag lijkt al zo ver weg. Die stond in het teken van ontdekken, het inrichten van de organisatie maar ook vooral het inrichten van de werkprocessen rondom die patiënten. Dat klinkt mogelijk wat formeel maar het schetst de wereld achter een betrekkelijk eenvoudige vraag van een patiënt. Stel hij of zij heeft financieel advies nodig. Dan moet de financieel adviseur ingeschakeld worden. De procesregisseur, de persoonlijke begeleid(st) er van de patiënt, moet dit begeleiden en zo’n opdracht moet bedrijfsmatig ook nog kloppen. Met andere woorden: ook met die financiële adviseur worden duidelijke afspraken gemaakt. Dat is zomaar een voorbeeld van hoe het werkt, maar u begrijpt dat kennen en gekend worden onderling van essentieel belang is.

De tweede ‘Verbindingsdag’, die vorig jaar plaatsvond, stond in het teken van borgen en verbeteren. De metafoor van een winkel is gisteren in dat opzicht nog eens voorbij gekomen. De winkel moest in 2013 open en er lag nog niets op de schappen. Gaandeweg zijn die schappen gevuld en vorig jaar hadden we de zaken goed op orde. Er konden zeker zaken beter, her en der  moesten nog wat ‘schappen’ gevuld worden maar de winkel stond. Ik heb toen gesproken over het volwassen worden van Q-support. Ik gebruikte de metafoor van een kind dat snel volwassen was geworden en dat ik moest loslaten. Voor mij was dat nadrukkelijk een moment van overgaan tot de volgende fase: toekomstgericht lobbyen en nadenken over de fase ná Q-support.

Dat nadenken over de toekomst stond gisteren prominent op de agenda. Opnieuw kwam het beeld van de winkel voorbij. De schappen zijn gevuld en eigenlijk hadden we ver vooruit bedacht dat door een afnemend publiek we met een enigszins gerust hart de winkel zouden kunnen sluiten. Dat de werkelijkheid toch anders is moeten we nu onder ogen zien. Nadrukkelijk moeten we gaan kijken waar de mensen na sluiting terecht kunnen.

Dat en vele onderwerpen die daarmee samenhangen passeerden gisteren de revue. Een mooie conclusie die getrokken werd was dat we het niet meer gaan hebben over ‘afronding’ maar over ‘overdracht’. De vraag die ook meerdere malen gesteld werd was waarom we op 1 oktober 2017 al zo nadrukkelijk aan ons afbouwjaar zouden beginnen. Daar kon ik het antwoord op geven maar ik realiseerde me dat dit inderdaad niet voor iedereen duidelijk is. Het starten aan het afbouwjaar is een gegeven, dat staat in onze de opdracht. Q-support heeft een bestaansduur van 5 jaar. Dat is volgens de subsidieregels al een jaar langer dan gebruikelijk maar binnen die termijn moeten we alles afgerond hebben. En dan ga je terug tellen. Op 20 juni, de dag van de Q-koorts,  2018 het eindcongres. Daarna krijgen we nog tijd voor de financiële verantwoording, het opheffen van de stichting en alle administratie die erbij hoort. Daarvoor moeten we met de beperkte mensen die er nog zijn een aantal zaken regelen: gegevens veilig onderbrengen, evalueren, onderzoeksresultaten opleveren, en op een nette wijze afscheid nemen van mensen. Binnenkort gaan we daar wat duidelijker over communiceren maar het zijn vaststaande gegevens. 1 oktober 2017 als start van het afbouwjaar staat dus als een huis.

Het was een pittige dag omdat ik geconfronteerd werd met zoveel bezieling, de wil om het onderste uit de kan te halen en tegelijkertijd met de begrenzing. U mag van me aannemen dat me dat veel doet, en met mij mijn hele team.

Nog zo’n bezielde club mensen hebben we vanochtend ontvangen. Dat was een flinke groep fysiotherapeuten die onder bezielende leiding van Peter Raaijmakers het beweegprogramma draagt. Geweldig! Wat een gemotiveerde mensen, ook geraakt door wat er nodig is voor de Q-koorts patiënt. Ook daar stond prominent het thema ‘overdracht’ op de agenda. We hebben de meest prachtige ideeën verzameld en u hoort daar zeker nog over.  We spraken en spreken niet meer over afronding. Na gisteren en vandaag doe ik dat niet meer. Doet u mee? 

 

 

 

<<< Vorig blog     -     Volgend blog >>>