Blog

Annemieke de Groot geeft u een persoonlijk inkijkje in de werkzaamheden van Q-support


 

 

5 januari 2017

Volgens goed gebruik wil ik het jaar beginnen met u alle goeds te wensen. En dat ‘alle goeds’ zie ik breed. Dat is voor u als patiënt niet persé alleen die goede gezondheid en het ontbreken ervan wil ik zeker niet bagatelliseren. Maar ik hoop wel dat u in het komend jaar de lichtpuntjes tegenkomt en ziet, toch blij kunt zijn met alle pareltjes die zomaar op uw pad kunnen komen. Dat kostbare geschenk dat familie heet, die helpende hand van een lotgenoot, een buurman of vriend(in), het feit dat u zelf iets bijzonders heeft kunnen doen voor iemand die op uw pad kwam. Het zijn uiteindelijk heel veel zaken die maken dat het glas halfvol of halfleeg is. Ik wens u allen toe dat het glas in ieder geval halfvol is.

Na een heerlijke kerstweek waarin ik me net als velen ondergedompeld heb in veel mooie momenten en een goed boek, ben ik weer gestart. Het werk heeft geduldig gewacht en het fijne van zo’n eerste week is dat er tijd is om te ordenen. Wat gaan we als eerste oppakken? Wat staat ons allemaal te doen? Veel, kan ik u vertellen.

2017 wordt een cruciaal jaar. Een jaar waarin we de werkzaamheden moeten gaan afronden rondom de patiënten. Een jaar waarin onderzoeken afgerond gaan worden en een jaar waarin we toch als Q-support hopelijk gaan oogsten. Daar kom ik later nog op terug.

Voordat ik vooruit kijk, wil ik met u terugblikken op mijn kerstspeech voor mijn team. Zo’n moment van bezinning dwingt me om stil te staan bij ons werk maar ook om een boodschap mee te geven voor het komend jaar. Daar waar ik vorig jaar stevig ingezet heb op de boodschap dat ons werk eindig is, lag het nu toch wat gecompliceerder. Gekscherend, maar natuurlijk met een kern van waarheid heb ik bekend dat het blijven hameren op die eindigheid mogelijk ook een stevige boodschap voor mezelf was. Wat met mij gebeurt, zie ik ook gebeuren bij alle mensen die werkzaam zijn bij en voor Q-support. We worden geraakt door de problemen en willen hoe dan ook ons steentje bijdragen om mensen te helpen. Maar dat kan niet eeuwig voortduren en dat beseffen we maar al te goed. Die eindigheid is een feit en daar geloof ik in. Ik blijf zeggen dat we met zijn allen in dit land in staat moeten zijn om de problemen van Q-koorts patiënten aan te pakken. De realiteit is weerbarstiger natuurlijk. Niet alle instanties staan in de startblokken om de zorg voor de patiënt over te nemen en er moet nog veel gebeuren voor de gevolgen van de Q-koorts herkend en erkend worden.

In mijn kerstspeech heb ik persoonlijk besloten om 2017 heel positief in te gaan met Machteld Huber in gedachten. Het halfvolle glas dus. Niet kijken wat we niet hebben maar iedere keer kijken wat we wel al bereikt hebben. Mijn eigen motto ”wanneer je terugkijkt zie je wat je verdiend hebt” komt daarbij goed van pas. Dat heb ik aan mijn team over proberen te brengen en ik geloof daar ook in. Want zo langzamerhand komen er veel positieve resultaten binnen, oftewel we gaan ook oogsten. Ik heb u al eerder verteld over de Database Chronische Q-koorts die met extra geld in stand gehouden wordt. Over het feit dat het UWV extra scholingen gaat verzorgen intern over zoönosen (waaronder Q-koorts), de subsidie die extra verstrekt gaat worden voor het ontwikkelen van een leefstijlprogramma. En zo werd ik tussen Kerst en Oud en Nieuw ook nog verblijd met het bericht van het RIVM dat de richtlijn vervroegd herzien gaat worden met alle nieuwe inzichten die we inmiddels extra hebben.

Los van al die mogelijk abstracte zaken voor u - maar met een grote impact- heb ik mijn team ook gewezen op de ‘rijkdom’ die deze fase in ons leven ons al gebracht heeft en nog brengt. Mensen die blij zijn met de handreikingen en de hulp. Zomaar een gezin dat we blij kunnen maken met een uitje vanwege een schenking. Al die grote en kleine momenten maken samen dat we toch een beetje het verschil hebben kunnen maken.

En dan ga ik toch een paar praktijkvoorbeelden noemen om dat te staven. Zo kreeg ik gisteren een verslag onder ogen van onze arbeidsdeskundige over een jonge vrouw. Een jaar geleden leek ze zonder rechten op straat te staan. Nu kreeg ze volledig een x aantal uren uitbetaald en ging men vanuit het bedrijf constructief aan de slag om te kijken naar haar toekomst.

En wat te denken van een patiënt uit Limburg die me een ontroerende mail stuurde waarin ze beschreef hoe waardevol de Q-kring in Limburg was en wat dit voor ommezwaai in haar leven teweeg had gebracht. En dan is het glas zomaar halfvol en zie ik 2017 positief tegemoet. Doet u mee?

 <<< vorig blog   -   volgend blog >>>