Blog

Annemieke de Groot geeft u een persoonlijk inkijkje in de werkzaamheden van Q-support

24 mei 2017

"Doe mij maar een diagnose die binnen mijn zorgverzekering past." Is getekend: Loesje

U kent ze wel. Die treffende oneliners met een stevige boodschap van Loesje. Deze wilde ik u niet onthouden omdat de inhoud als geen ander op de Q-koortspatiënt van toepassing is. Wat zou de wereld er voor hen anders uitzien wanneer de diagnose Q-koorts binnen de zorgverzekering past. Helaas is dat nog niet het geval.

Neem nu het beweegprogramma waarover ik onlangs in mijn blog schreef. Ik ben blij dat het Innovatiefonds Zorgverzekeraars enige tijd geleden een extra subsidie toegekend heeft waarmee we de enorme toestroom van patiënten konden financieren. Maar het blijft een vreemd iets en ook niet uit te leggen dat het daarna stopt en dat de patiënt niet binnen zijn of haar basisverzekering kan blijven bewegen omdat chronische Q-koorts en QVS toevallig niet op ‘een’ lijstje staan. En het valt ook niet uit te leggen dat systemen nu eenmaal zo werken dat met al onze inspanningen dit pas een feit zou kunnen zijn in 2020. Tenminste; wanneer de minister dan een positief besluit neemt.

Om die reden is er een verzoek ingediend bij gemeenten om het beweegprogramma voor hun inwoners met Q-koorts voorlopig te gaan vergoeden. Langzaam komt de respons op gang en ik hoop dat er alvast één gemeente opstaat om het goede voorbeeld te geven. Het gaat om een klein bedrag maar het is een groot gebaar. En wat zijn een paar honderd euro voor een gemeente? In verhouding weinig, terwijl het voor een patiënt het verschil kan maken voor een beetje extra conditie en begeleiding en begrip.

Wanneer je door de bril van een Q-koortspatiënt kijkt, verbaas je je heel vaak over de schotten en muren die er zijn tussen de verschillende instanties en de bizarre bureaucratie. Zo was ik onlangs onder de indruk van een verhaal van een patiënt. Ik zal dit ingewikkelde verhaal proberen te vereenvoudigen.

Patiënt X is ziek en zit thuis. Hij zit nog midden in een procedure, maar het ziet ernaar uit dat hij volledig arbeidsongeschikt wordt verklaard. Zijn voormalig werkgever heeft zich verzekerd voor de kosten die hieruit voortvloeien. Die verzekeraar huurt op zijn beurt bedrijfje Y in dat vervolgens weer aanklopt bij patiënt X. Die er in dit geval niets van begrijpt (het is immers niet iemand die direct iets met zijn casus te maken heeft) en ons inschakelt.

Het is een voorbeeld van ongekende bureaucratie en een kwetsbare groep die daar de dupe van is. Bedrijfje Y is ingehuurd om de kosten voor de verzekeraar zo beperkt mogelijk te maken. Lees: de patiënt zo spoedig mogelijk aan het werk te krijgen. In dit geval voelde de patiënt zich overrompeld en ging (met begeleiding van iemand van ons) het gesprek aan. Daar hoefde hij in principe niet aan mee te werken. Naast de belasting voor de patiënt is dit een voorbeeld van een vreemde, complexe en perverse economie. Iedereen pikt er een graantje van mee over de hoofden van de patiënten heen. Misschien zou een goede onderzoeker eens in beeld kunnen krijgen wat er op dit vlak speelt, wat het extra kost en wat echt nodig is en wat niet. Naar mijn bescheiden mening mogen we systemen veranderen waar het beter en efficiënter kan. Het zou denk ik heel veel geld besparen en het zou voorkomen dat, in dit geval, de Q-koortspatiënt het kind van de rekening wordt. Voor nu is de boodschap aan alle patiënten: kijk heel kritisch wanneer u in gesprek gaat met iemand en wat voor gevolgen dat heeft voor u. En roep desnoods bij twijfel onze hulp in.

Ondanks de naderende afronding aan het einde van het jaar dendert de trein door en merken we weinig van een terugloop. En blijven mensen zich aanmelden. Weer een klein meisje met de diagnose Q-koorts. Een paar mensen die te lang gewacht hebben met het aanmelden en nu tot de conclusie komen dat ze alsnog hulp nodig hebben, met name bij procedures rondom werk en inkomen. Ik ben trots op mijn team dat dan toch weer direct snel gaat handelen, om alsnog te kijken waar we iets kunnen betekenen. En laat ik daarmee deze week eindigen: chapeau voor de mensen die achter de schermen zo ontzettend hard werken voor de Q-koortspatiënten. Ik gun iedereen een heel zonnig lang weekend toe.

 

<<< vorige blog - volgende blog >>>