Blog

Annemieke de Groot geeft u een persoonlijk inkijkje in de werkzaamheden van Q-support

 15 juni 2017

Afbouwen, overdragen, borgen. Dat zijn de hoofdthema’s die als een rode draad door mijn werkzaamheden hebben gelopen de afgelopen periode en die ook natuurlijk de komende tijd prominent de boventoon gaan voeren.

Die afbouwfase kent meerdere gezichten. Allereerst de afbouw van de patiënttrajecten. Die wordt steeds indringender. Voor de patiënten in de eerste plaats. Gelukkig is er een grote groep patiënten van mening dat ze voldoende advies en begeleiding hebben gehad en zij zijn tevreden over onze inzet. Gelukkig gaan zij in meer of mindere mate de toekomst goed tegemoet. Van een tweede groep nemen we anders afscheid. Zij zijn op weg geholpen, maar we weten dat er zich in hun leven weer nieuwe of andere problemen gaan aandienen door hun ziekte. Ik neem hierbij vaak die jonge vrouw als voorbeeld. Die jonge vrouw die nu met goede afspraken studeert maar na haar studie met haar beperkingen een baan gaat zoeken. Die mogelijk ooit moeder wil worden en zich dan opnieuw met vragen en onzekerheden geconfronteerd ziet. En ook van een derde groep patiënten moeten we afscheid nemen. Dat zijn de mensen die nog alle support kunnen gebruiken omdat er zoveel speelt in hun leven waar ze nog geen grip op hebben.

Dat afbouwen doet wat met patiënten, het doet ook wat met mijn team en met mij. Komende week gaan we afscheid nemen van Hanneke. Een kanjer en iemand van het eerste uur. Het vraagt heel wat van haar en van iedereen die al afscheid genomen heeft en nog afscheid gaat nemen. De problematiek van de Q-koortspatiënt komt binnen wanneer je er van zo nabij mee geconfronteerd wordt. “Wat betekent dat afscheid nemen voor je persoonlijk?”, vroeg een journaliste tijdens een praatprogramma waarvoor vorige week opnamen gemaakt werden. Dat was een lastige vraag. Gewoon, omdat ik er nog niet aan kan en wil denken. Dat noemen ze struisvogelpolitiek, geloof ik. Maar zo’n vraag legt natuurlijk pijnlijk bloot hoe moeilijk het zal zijn om afscheid te nemen van al die warme en lieve mensen. Net als mijn teamleden kan ik daar niet aan ontkomen.

Die afbouwfase kent ook hele mooie kanten. Het moment van oogsten is op een aantal fronten ook aangebroken en dat stemt me, naast mijn gevoelens die ik hiervoor beschreef, ook hoopvol. Langzaam worden onderzoeken afgerond die zijn uitgezet met middelen van Q-support. Er worden grote of kleine maar vooral belangrijke stappen zijn gezet om de Q van Query beter te ontrafelen en te begrijpen. Het zijn ook belangrijke stappen om onderzoekers in de toekomst uit te nodigen voor vervolgonderzoek. Verder wacht ik vol spanning op een aantal belangrijke producten die we ook op gaan leveren. Een werkwijzer, een kwaliteitsstandaard zorg. Allemaal zaken die u als patiënt zullen helpen in de toekomst in uw contacten met het UWV en professionals als fysiotherapeuten en ergotherapeuten.

Het overdragen van patiënten is een zoektocht. Gemeenten zijn van goede wil maar het inregelen van dit proces vraagt ook weer een aparte aanpak. Het is niet zo dat we bestanden zomaar over kunnen dragen aan gemeenten. Daar moeten patiënten allereerst toestemming voor geven. Vervolgens moeten we ervoor waken dat een  gemeente het werk niet over gaat doen. En kennis over de ziekte bij de toekomstige begeleider is heel belangrijk. Kortom: dit zijn allemaal ingrediënten van een klus waarvoor we staan: overdracht aan de gemeenten.

Het borgen stond centraal bij de gesprekken die we afgelopen week gevoerd hebben over het beweegprogramma. Er is inmiddels een groot aantal fysiotherapiepraktijken dat kennis heeft van Q-koorts, dat een beweegprogramma aanbiedt aan de patiënten en vooral geraakt en bevlogen is om door te gaan. Met de afronding van de werkzaamheden van Q-support valt de smeerolie van het netwerk weg. Wil je zulke zaken door ontwikkelen dan moet er een kartrekker zijn, dan moeten er toch menskracht en middelen zijn. Want je kunt niet van fysiotherapeuten verwachten dat het in stand houden van een netwerk volledig vrijwilligerswerk wordt. De gemeenten zijn al benaderd voor het individueel vergoeden van het beweegprogramma. Het netwerk organiseren is dan voor wat betreft het borgen toch weer een ander aspect. We hebben besloten om ons te richten tot de zorgverzekeraars. Ik hoop dat zij ook het belang van een vervolg inzien. 

 

 

<<< vorige blog - volgende blog >>>