13 februari 2020

Met dank aan Deverra die vorige week haar mooie, persoonlijke verhaal vertelde neem ik ‘de pen’ nu weer ter hand. Deze week wil ik de aandacht vragen voor wat actuele zaken.

De week begon met een gesprek over het betrekken van gemeenten bij de zorg voor patiënten. Zoals eerder vermeld is het ‘overdragen’ van patiënten naar gemeenten omgezet in ‘informeren en samenwerken’. What’s in a word zou je zeggen, maar het is een wereld van verschil. Gemeenten en patiënten zien zich niet meer geconfronteerd met een ingewikkelde, zo niet onmogelijk opgave, maar zien zich blijvend ondersteund door Q-support. Waarbij ik dan toch blijf benadrukken dat een gemeente zeker wel een rol heeft in de zorg voor haar inwoners. In het kader van de Wmo of van andere regelingen of meer algemeen in het kader van haar zorgplicht. Als Q-support laten we regulier uitvoeren wat regulier kan. Dus of u die huishoudelijke hulp krijgt of een elektrische fiets, is aan de gemeente. Wij kunnen in ieder geval uitleggen wat dit voor de patiënt betekent.

Er zijn gemeenten die worstelen met de verschillende rollen maar er zijn ook gemeenten die heel erg hun best doen. Zo kreeg ik afgelopen week een beschrijving van de werkwijze van de gemeente Meierijstad onder ogen. Het zal door ons op de website geplaatst worden als ‘best practice’. Goed voorbeeld doet goed volgen.

Een ander thema dat voorbij kwam was het beweegprogramma. In december hebben we de gemeenten benaderd om opnieuw te vragen om het beweegprogramma vooralsnog te vergoeden. In die brief hebben we de complexiteit van het systeem nogmaals uitgelegd en het grote belang van het beweegprogramma.

Om met dat laatste te beginnen: het beweegprogramma is een groot goed voor veel patiënten. Wat gestart is als proef, is nu een concept dat staat als een huis. De gedachte achter het beweegprogramma is dat de Q-koortspatiënt maatwerk krijgt. Met name de belasting en belastbaarheid zijn zaken waar de begeleidend fysiotherapeut goed naar dient te kijken. Het onvoldoende bewaken van de eigen grenzen, heeft voor Q-koortspatiënten een averechts effect. Afgelopen week kreeg ik van een patiënte een artikel doorgestuurd waarin dat nog eens benadrukt werd. Dat bevestigt de ervaringen met het beweegprogramma. Q-koorts is maatwerk. Er is geen pasklaar recept of uniforme behandeling.

Het beweegprogramma voorziet in een behoefte maar wordt (nog niet) vergoed door de zorgverzekering. Ik zal u niet meer vermoeien met alle wet- en regelgeving maar het is een weg van lange adem. In de tussentijd vragen we aan gemeenten om hiervoor ruimte te maken in hun Wmo-budget.

Gelukkig krijgen we veel positieve reacties van gemeenten. En helaas ook negatieve. Onze Q-koortsadviseurs kunnen u hier desgevraagd over informeren en we zullen binnenkort een speciaal item hierover plaatsen op onze website. Dan kunt u zelf zien of u via uw gemeente kunt deelnemen aan het beweegprogramma. Ik gun het u. Wellicht geldt hiervoor ook dat goed voorbeeld goed doet volgen. Laten we hopen dat het aanstekelijk werkt voor veel gemeenten.