28 februari 2018

Iedere week, wanneer ik even stil sta bij de afgelopen week op het moment dat ik begin aan mijn blog, verwonder ik me altijd over wat er weer voorbij gekomen is. De diversiteit aan vraagstukken is groot en ik en mijn team zijn op veel fronten aan het schaken.

Uiteraard is daar ‘het gewone werk’. De winkel is open, blijft open en langzaam gaan we ons ‘assortiment’ wijzigen. Daar heb ik de afgelopen week voldoende over gezegd. Mensen kunnen nog steeds een beroep op ons doen en de transitie van onze huidige werkwijze naar de toekomstige zal zorgvuldig gebeuren.

Een mooi voorbeeld van die transitie zag ik afgelopen week voorbij komen. Ik was met collega Marloes op bezoek bij de wethouder en beleidsadviseur van de gemeente Landerd. Ter plekke besloot ik dat goede ervaringen ook in het zonnetje gezet mogen worden dus breng ik het hier tijdens mijn wekelijkse beschouwing in.

Landerd was de gemeente die op de troepen vooruit liep vorig jaar. In de wetenschap dat Q-support eindig was heeft men in een vroeg stadium gezocht heeft naar werkvormen om de Q-koortspatiënten zo optimaal mogelijk te horen en te bedienen. Voor de critici onder u: dat is een zoektocht geweest en niet alles was direct optimaal geregeld, daar geef ik u gelijk in. Voor zowel de gemeente als voor Q-support was het een puzzel hoe patiënten goed over te dragen en welke partijen welke verantwoordelijkheden over moesten nemen. Los van de kennis over Q-koorts die ook overgedragen moet worden, spelen zaken zoals privacy en hoe een eerste warme overdracht te regelen een rol. Voordat die puzzel vaste vormen aannam ging er een tijd overheen. Een deel van die puzzel was het feit dat de gemeente Landerd besloot om de structurele begeleiding bij Ons Welzijn te beleggen. Op zich een prima keuze, voor Q-support is het bij iedere gemeente afwachten hoe zo’n specifieke keuze uitwerkt. Daar waar in Landerd Ons Welzijn ingeschakeld wordt komen we in Oss bijvoorbeeld in een wijkteam terecht. Zo is het iedere keer anders.

Terug naar Landerd. Want wat ik zie gebeuren is dat er stappen gemaakt worden. Lopende problemen zijn of worden opgepakt en Ons Welzijn en/ of de gemeente Landerd zelf weten ons te vinden bij specifieke vragen waar ze geen antwoord op weten. Ze steunen, door het beschikbaar stellen van ruimte en koffie, de Q-kring en schuiven daar desgewenst bij aan.

Is het dan al optimaal? De vraag is of dat dat ooit mogelijk zal zijn. Partijen waaronder gemeenten zijn gehouden aan hoe het systeem voor alle chronische zieken geregeld is en dat is niet altijd een systeem dat aansluit bij wat mensen nodig hebben. En een gemeente moet ook even ‘wennen’ aan de werkwijze, net als de patiënten en Q-support. Buiten die praktische kant ben ik van mening dat Landerd als best practice laat zien dat goede wil om zaken te regelen, de bereidheid om de gevolgen van de ziekte te erkennen, de belangrijkste stap is. En die zie ik zeker. En ik zie daarbij ook een groep patiënten die in hun nieuwe rol groeit. Chapeau!

Dit is een thema dat er zomaar uitsprong deze week. Tussen alle bedrijven door want er wordt veel werk verzet. De naderende conferentie. Ik werd door een nieuw lid voor de Raad van Toezicht terecht gewezen op het feit dat het geen slotconferentie is maar een startconferentie van een nieuwe fase. Een terechte opmerking want met het zicht op de drie jaar verlenging voel ik binnen de gelederen weer van alles bruisen. 15 maart wordt inderdaad het moment om op te leveren maar ook om te gaan kijken welke stappen genomen moeten worden voor de toekomst. Bent u erbij? Ik heb begrepen dat er zich al zo’n 250 mensen aangemeld hebben, maar er is nog ruimte.