De kentering in mijn leven


Door: Servaas van Oers
Door: Deverra Jansen

Beste Lezer,

Het is alweer meer dan tien jaar geleden, dat er voor mij een verandering optrad in mijn leven. Ik werd als een bliksemslag bij heldere hemel getroffen door de Q-koorts.

Heel mijn leven maakte een kentering door, waaronder vele jaren noodgedwongen op bed moeten uitrusten, want wees eerlijk, het virus slurpte alle energie uit mijn lichaam op, ook zelfs na een schijn-blijkelijke genezing!

Zelfs na vijf dagen op het randje van de dood te hebben gelegen, kwamen artsen aan mijn bed, heel zelfverzekerd en op basis van oude testresultaten vertellen, dat er niets ernstigs aan de hand was, en dat ik van de intensive care af moest! Een van de drie artsen, een iets wat oudere man, was er van overtuigd, dat hij in zijn gelijk stond.

Toen ik hem mijn versie vertelde, en zei, dat patiënten vandaag de dag goede zelf-diagnoses kunnen maken aan de hand van informatie op internet, en dat hij er pontificaal langs zat, snauwde hij mij af met de vraag, wie er nou arts was, “hij of ik!”

Daarna liep hij hooghartig en quasi-gepikeerd de behandelkamer uit en vertrok. De plaats aldaar was al weer nodig, en mijn verblijf aldaar niet langer noodzakelijk! Doodziek als ik toen was, besloot ik maar naar huis te gaan.

Wel maakte ik met de aan mijn bed achtergebleven twee vrouwelijke artsen de afspraak, dat ik nog een laatste test zou laten afnemen, en hoopte ik teneinde toch nog, dat er anti-stoffen gevonden zouden worden.

Kort daarna kreeg ik van het ziekenhuis een telefoontje, dat er toch antistoffen in mijn bloed waren aangetroffen.

Als ik nu rondkijk en zie, hoe makkelijk mensen er over praten en doen, nee… zelfs spottend en laconiek met het Covid-19 omgaan, dan maakt het mij ontzettend boos en verdrietig tegelijk.

Toen de Q-koorts opstak, wisten de mensen niet helemaal, hoe het virus zich gedroeg, buiten het RIVM! Deze instantie heeft willens en wetens toen niet ingegrepen uit kostenoverwegingen.

Op een dag hebben ze vanuit het RIVM mij gebeld, en heb ik hen de precieze haard van infectie vermeld, m.n. een geitenboerderij in Hilvarenbeek. Deze boerderij is nog maanden doorgegaan, en zelfs nooit geruimd.

Als ik mij bedenk, dat er nu al weinig capaciteit op de Intensive Care bestaat in Nederland, en er op een moment een keerpunt zal komen, m.b.t. het wel of niet geholpen kunnen worden, m.a.w. de noodgedwongen keuze moeten maken tussen wie wel en niet zal moeten sterven, kan ik de mensen niet vaak genoeg waarschuwen, om toch minimaal bepaalde richtlijnen te volgen.

Juist om zo weinig mogelijk besmettingen te krijgen, en daarmee zo weinig mogelijk mensen te krijgen met levenslange chronische klachten, zoals Q- koorts-patiënten die ook kennen. Daarnaast om niet de keuzes te hoeven maken, zoals het momenteel in Italië er aan toe gaat! Deze mens mag blijven leven, en die laten wij doodgaan. Dat zou schrijnend en kwetsend zijn voor veel nabestaanden.

Er kwam tevens wel een positieve gedachten in mij op, en dat was de volgende:

Het kan ook zijn, dat we door het krijgen van de Q-koorts al een bepaalde immuniteit hebben ontwikkeld, die ons misschien juist nu beschermt!

Zelf ben ik de eenzaamheid al gewend, door het isolement waarin ik na het krijgen van de Q-koorts in terecht ben gekomen!

Laat de mensen daar maar eens over nadenken, alvorens ze beginnen te klagen!

Veel sterkte allemaal in deze turbulente tijden!

 

Met veel warme groeten!

 

Servaas van Oers