Onzekerheid over een gapend pensioengat
“Zo jong uitvallen, heeft een enorme impact”, vertelt Merel de Valcke (42). “Je carrière is weg, je droom over een gezin verdampt en je kijkt naar een enorm pensioengat. Toen ik aan mijn nazorgadviseur ondersteuning vroeg bij mijn financiële situatie, verwees ze me vanwege de complexiteit van de vraag door naar Humanitas. Zo kwam Kees van Dun op mijn pad.” Kees is vrijwilliger bij Humanitas. Dat ondersteunt mensen op uiteenlopende gebieden, vertelt hij. “Rouw, eenzaamheid, opvoeden en detentie maar ook bij de financiële vraagstukken. Dat laatste is mijn aandachtsgebied.”
Merel vertelt het klassieke Q-koortsverhaal: ziek geworden in 2007, pas in 2013 de diagnose QVS, met vallen en opstaan aan het werk gebleven als docent Engels in het voortgezet onderwijs, tot het echt niet meer ging. Dan volgt een moeizaam en langdurig beoordelingsproces bij het UWV dat na veel gedoe uitmondt in een WIA-uitkering. Ze meldt zich aan bij Q-support. In eerste instantie omdat de klachten blijven. Maar ook omdat haar toekomst haar zorgen baart.
Merel schets haar situatie: “Ik had op grond van mijn salaris een redelijke WIA-uitkering. Bovendien had ik een kleine erfenis van mijn moeder. Maar ik was erg onzeker over de toekomst. Kon ik mijn zelfstandigheid en financiële onafhankelijkheid op de langere termijn bewaren? En wat was dan verstandig om te doen? Sparen, beleggen, een pensioenproduct? Het vooruitzicht afhankelijk te worden van mijn partner of mijn leven drastisch om te moeten gooien, baarde mij zorgen. Die onzekerheid geeft veel stress. Gelukkig heeft Kees mij daar enorm bij geholpen.”
“De aanpak hangt sterk af van de persoon”, zegt Kees. “Soms moet je directief zijn en zeggen wat er moet gebeuren om uit de ellende te komen. Dat was bij Merel niet het geval. Bij haar kon ik meer coachend te werk gaan. In ongeveer drie maanden tijd hebben we samen de voor- en nadelen van de verschillende mogelijkheden onderzocht, offertes aangevraagd en op grond daarvan heeft Merel keuzes gemaakt. Die helpen haar om ook op langere termijn haar manier van leven voort te zetten.”
Merel vult aan: “Kees stelde precies de goede vragen. Op die manier kreeg ik inzicht: wat wil ik, wat kan ik? Q-koorts helpt bepaald niet als je dat alleen moet doen. Je concentratievermogen is slecht. Uit angst de verkeerde dingen te doen, doe je dan maar niets. Met de ondersteuning van Kees kreeg ik mijn zaken op orde.”
Helaas heeft de onzekerheid bij Merel opnieuw toegeslagen. ”De kabinetsplannen met de WIA zorgen voor veel stress. Bovendien is mijn voormalig werkgever eigenrisicodrager. Daarom volgt er na tien jaar een herkeuring. Hoe zal het UWV mij nu beoordelen? Ik maak mij nu opnieuw zorgen over mijn financiële toekomst. Als de regelgeving duidelijk wordt, ga ik Humanitas maar weer eens contacten. Wellicht kan Kees nog een keer meekijken.”
